Στις εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος της Εβραϊκής Κοινότητας Καστοριάς παραβρέθηκε η Βουλευτής Καστοριάς Μαρία Αντωνίου.
Με σημείο εκκίνησης την πλατεία Ομονοίας, πραγματοποιήθηκε συμβολική πορεία μνήμης προς το Μνημείο των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Εβραϊκής Κοινότητας Καστοριάς και ακολούθησε Επιμνημόσυνη Δέηση, με τη συμμετοχή της Χορωδίας των μαθητών του Ενιαίου Ειδικού Επαγγελματικού Γυμνασίου- Λυκείου Καστοριάς και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο. Στη συνέχεια, η κ. Αντωνίου μετέβη στο Βυζαντινό Μουσείο Καστοριάς για τα εγκαίνια της Έκθεσης «Στάχτες και δάκρυα στη λίμνη», ένα αφιέρωμα στην Εβραϊκή Κοινότητα Καστοριάς υπό τη διοργάνωση του ERAN- Εβραϊκού Μουσείου Καστοριάς, του Δήμου Καστοριάς και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καστοριάς και υπό την επιμέλεια του Εβραϊκού Μουσείου Θεσσαλονίκης.
Μετά το πέρας των εκδηλώσεων, η Μαρία Αντωνίου έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Με έντονα αισθήματα συγκίνησης και με βαθιά χαραγμένη στο νου τη φράση ‘ποτέ ξανά’, συμμετείχα στις εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος της Εβραϊκής Κοινότητας που πραγματοποιήθηκαν σήμερα στην Καστοριά. Με τα λόγια να τα έχει σκεπάσει η απόλυτη σιωπή, βαδίσαμε όλοι μαζί στη Συμβολική Πορεία Μνήμης προς το Μνημείο των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Εβραϊκής Κοινότητας της πόλης μας, το σημείο όπου τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 24 Μαρτίου 1944 συγκέντρωσαν τους 1000 Εβραίους συμπολίτες μας και τους οδήγησαν στο στρατόπεδο Άουσβιτς Μπιρκενάου, από το οποίο επέστρεψαν μόνο οι 35.
»Η 24 Μαρτίου του 1944 ήταν μια ακόμη αποτρόπαια ημέρα για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, η αρχή ενός τραγικού τέλους για τους Εβραίους της Καστοριάς, που οδήγησε στον αφανισμό μιας ακμάζουσας κοινότητας της πόλης μας. Στεκόμαστε με απόλυτο σεβασμό απέναντι στα αθώα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, τους Εβραίους Μάρτυρες που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και τους Εβραίους Ήρωες που κατάφεραν να επιβιώσουν και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους αντικρίζοντας νέα δεδομένα.
»Ημέρα βαθιάς περισυλλογής -σε μια περίοδο γενικευμένης αστάθειας, προκλήσεων και αναταράξεων, όπου ο φόβος για ‘τον άλλο’, ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία, ο βίαιος εξτρεμισμός κερδίζουν συνεχώς έδαφος και απήχηση- για το πού μπορεί να φτάσει το τυφλό μίσος για το ‘διαφορετικό’.
»Δικό μας επιτακτικό χρέος η άσβεστη συλλογική μνήμη να γίνει η ατμομηχανή που θα οδηγεί μπροστά το τρένο της συμπερίληψης, της αποδοχής, της ελευθερίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας».
